رد میشوم.میبینمش. مثل همیشه متوجه چیزی میشوم. ۱۲-۱۳ سالش است...با خود میگویم که ولش کن.کمی میگذرم.جواب میدهد ولش نکن.با خودم میگویم دیگر گذشتی.جواب میدهد خب برگرد. بر میگردم.سرد است.+ چنده؟- چی؟+ مگه دستمال نمیفروشی؟- هزار تومانبا خودم گفته بودم یک دستمال میخرم که دویست هم نمیارزد ولی بهش دو هزار میدم.جواب میدهد عالیه.+ یه دونه بده- دوتا بخر زودتر تموم شهنگاهی عمیق میکنم. در فکر فرو رفتم. جواب میدهد همین یکی رو بخر.دخترک میخندند.به این فکر میکنم چرا میخندند.بی توجه به خواستهاش، یک هزاری بهش میدهم.دستمال را میدهد.رد میشوم....مقداری جلوتر با خود فکر میکنم.سرد است.من کلی لباس بر تن دارم. او مانتویی بیش نداشت.ای کاش اقلا یکی از این ماسکها که بر صورت داشتم بهش میدادم.با خودم میگویم دیگر دور شدی.جواب میدهد خب برگرد.توجه نمیکنم...تا آخر شب بهش فکر میکنم...ماسکه گرم میکرد. دوتا میخریدم زودتر تمام بود. منت که نگذاشتم؟

دوست دارم. باز صبح بیدار شم و در نمازم حست کنم.از زندگی جز حس کردنت چیزی نمیخواهم.دوست دارم صوفی باشم جز معرفتت چیزی نخوام.دوست دارم قلبم به اندازهی مقربین درگاهت پاک و بزرگ باشد.دوست دارم برای دوست داشتههایم تلاش کنم.دوست دارم هرچه دوست دارم تو باشی.دوست دارم بدون تو فکری شروع نکنم.دوست دارم بندهات باشم.بله،بندگی تو را به آزادگی بی تو ترجیح میدهم...پس کمکم کن که طوری باشم که از من راضی باشی و من از تو.شب بخیر

اوائل برای نماز خدمت بزرگان دیگری می رفتیم که حالا اسم نمی برم. بعد ها مرحوم آیت الله بهجت رضوان الله علیه را یافتیم. ایشان در سجده آخر یک دعایی می فرمودند که به نظرم آمد از این بهتر است. ایشان بعد از ذکر سجده صلوات می فرستادند و بعد می فرمودند:« وَافعَل بـِنا ما أنتَ أهلـُهُ وَ لا تـَفعَل بـِنا ما نـَحنُ أهلـُهُ یا أهلَ التـَّقوی وَ المَغفِرَة یا أرحَم الرّاحِمین» به نظرم آمد که این دعا مهم تر است. معنایش را متوجه شدید؟ با ما آنطور که تو اهل هستی رفتار کن. با ما آنطور که ما اهلش هستیم رفتار نکن. آنطور که تو اهلش هستی حد ندارد. شما در آن دعا عافیت می خواستی.عافیت دین و دنیا و آخرت و... اینجا می گوید آنطور که تو اهلش هستی با ما رفتار کن. فوق عافیت همه چیز. این مهم است. انسان این دعا را بکند خوب است. با تمام دل دعا کند. ایشان تمام عمرش گفته بود وَافعَل بـِنا ما أنتَ أهلـُهُ خیلی عظیم است. آن وقت که این دعا را کرده باشد، چه ثروتی هم در این عالم و هم در آن عالم به او می دهند؟ ما که نمی فهمیم. آن دنیا ممکن است بفهمیم. خب پس در سجده آخر تسبیح را می گوییم:سبحان الله سبحان الله سبح